Blid

BLID, laat weten een klacht ontvangen te hebben waarbij de uitbater van een manège in Zuid-Westvlaanderen een pensiongast aanviel die opkwam voor de rechten van een mank paard, dat zowel in de voor- en namiddag ingezet werd voor de vakantiekampen. De klacht werd overgemaakt aan de politie en de FOD Volksgezondheid, Veiligheid Voedselketen en Leefmilieu, die beloofden de zaak verder te onderzoeken.
De feiten deden zich voor in een manège in Zuid-Westvlaanderen. Een pensiongast die een eigen paard in pension had op de manège, protesteerde tegen het feit dat een van de manègepaarden acht weken lang zou ingezet worden voor de vakantiekampen. Naar verluid stond dit manègepaard al minstens 7 weken mank in zijn stal, zonder bereden te worden. Een grondig mankheidsonderzoek door een dierenarts kon niet wegens “te duur”, het paard was de investering van 150 euro niet waard. Met de aanvang van de vakantiekampen, waarbij kinderen paard leren rijden op manègepaarden, wilde de manège alle beschikbare paarden inzetten, ongeacht hun conditie. Het was de bedoeling om het onderste uit de kan te halen bij dit manke paard en dit na afloop van de kampen naar het slachthuis te brengen. Toen de pensiongast vaststelde dat het manken van het paard nog verergde door het plotse dagelijkse intensieve berijden, stelde deze de manègehouder voor de keuze: ofwel kreeg het paard de nodige rust, ofwel zou er klacht ingediend worden bij de dienst Dierenwelzijn. Hierop greep de manègehouder de pensiongast in bijzijn van de aanwezige kinderen bij de keel en kneep die dicht. De pensiongast liep bijkomende schaafwonden op de rug op toen de manègehouder hem op brute wijze tegen de muur duwde.

“Dit incident toont aan hoe ver respect voor dieren soms te zoeken is op bepaalde manèges,” zegt Dirk Blanchart, Voorzitter van BLID. “Vakantiekampen vormen een regelrechte hel voor manègepaarden. Vaak moeten ze 10 tot 15 uur per dag werken. Ter vergelijking: eigenaarspaarden werken gemiddeld 45 minuten per dag. De ruitertjes op de manègepaarden veranderen constant. Het zijn leerling-ruitertjes, dus de paarden worden continu verkeerd bereden, wat nog een bijkomende belasting inhoudt. In het beste geval krijgen ze ’s middags een uurtje pauze om wat te eten. ’s Avonds, na afloop van de kampdag, moeten ze bovendien nog eens meerijden in de groepslessen en privé-lessen die de meeste manèges organiseren.”

Het meest flagrante aan dit incident is het feit dat de geweldpleging gebeurde voor de ogen van een twintigtal deelnemende kinderen. “Vakantiekampen gespreid over een periode van acht weken vertegenwoordigen al snel een opbrengst van 50.000 euro of meer voor deze manège. Wellicht zag de manègehouder door het vooruitzicht van een klacht zijn winst wegsmelten en hoopte hij door zijn gewelddadig optreden en bedreigingen de pensiongast angst in te boezemen om zo een klacht te vermijden,” vertelt Dirk Blanchart. “Dat de kinderen die onder zijn verantwoordelijkheid stonden hiervan getuige waren, kon de manègehouder blijkbaar niet deren. Dat zegt voldoende over de ingesteldheid van deze manège.”

Dit triest verhaal vormt geen alleenstaand geval. Manèges houden blijkbaar van extremen. “ In Vlaams-Brabant bijvoorbeeld woont een gepensioneerde boer die zijn schuur als stalling inrichtte. Onder het mom van vzw verhuurt hij in het zwart zijn stallingen aan 250 euro per maand. Om wettelijk in orde te zijn, heeft hij een aantal eigen paarden staan, waar hij niet naar omkijkt. Verschillende paarden stikken van de wormen en hebben chronische rotstraal, niemand berijdt ze of poetst ze. De veulens vertonen misvormingen in de spierontwikkeling doordat ze dag in dag uit in een stal staan. Ook naar de eigenaarspaarden wordt weinig of niet omgekeken, met alle gevolgen vandien. Zo vond een eigenaar zijn paard gewond ’s nachts op straat,” weet Dirk Blanchart. “Er bestaat wel degelijk een regelgeving die dit soort wantoestanden moet vermijden, maar er is geen kat die de toepassing van de wetgeving terzake controleert.” Ook in de provincie Limburg werden in het verleden verschillende wanpraktijken op manèges gesignaleerd. “Gelukkig zijn de klachten uit dit deel van het land al wat afgenomen,” getuigt Dirk Blanchart. “Toch blijven we op onze hoede. De te lange werktijden voor paarden en hun vaak erbarmelijke toestand blijven een doorn in het oog van vele manègebezoekers. Dit soort meldingen vormt een van de meest voorkomende klachten binnen onze organisatie.

BLID ijvert sinds jaren voor een strengere regelgeving inzake manèges en het houden van paarden in het algemeen. Een programma met zeven dringende actiepunten werd twee jaar geleden overgemaakt aan enkele parlementsleden. Het voorstel kreeg weinig gehoor, de Belgische regering ondernam tot op heden geen stappen om het toezicht op de manèges te verbeteren, wellicht wegens ‘niet prioritair’. ”